En büyük rakibimiz Kosova değil, stres!

Kağıt üzerinde daha yetenekli, daha tecrübeli ve geniş bir kadroya sahibiz. Ancak futbolda "favori" etiketi, özellikle tek maçlı eleme sistemlerinde sırtınıza binen bir yelek gibidir. 85 milyonun 24 yıllık Dünya Kupası hasreti, sahaya çıkan 11 ay-yıldızlı formanın omuzlarında devasa bir beklenti yaratıyor. Karşıda 11 kişiyle topun arkasına geçen bir Kosova varken, dakikalar ilerledikçe gol gecikirse sahada oluşabilecek en ufak bir stres, takımın oyun aklını zehirleyebilir. Montella'nın ilk görevi, oyuncularını bu acelecilik hissinden arındırmak olacak.

Kosova cephesinde ise rüzgar tamamen farklı esiyor. Onlar buraya gelerek zaten kendi tarihlerinin en büyük başarılarından birine imza attılar. Üzerlerinde "Mutlaka kazanmalıyız" baskısı yok. Kosova'nın en büyük psikolojik silahı zaman. Tabela 0-0 kaldığı her saniye, onların özgüvenini artırırken bizim sinirlerimizi gerecek. Kapanacaklar, oyunu yavaşlatacaklar, faullerle ritmimizi bozup bizi kendi telaşımızda boğmaya çalışacaklar.

Maç 0-0 devam ettiği sürece topa yüzde 70 oranında sahip olacağız. O topu ceza sahasına sokamadığımız anlarda şuursuzca uzun toplara dönmemek; Arda Güler ve Hakan Çalhanoğlu'nun pas ritminden kopmamak zorundayız.

Hajdari ve Vojvoda gibi sert oynamayı seven savunmacıların Barış Alper veya Kenan Yıldız'a yapacağı yıpratıcı faullerde sakin kalıp, enerjimizi sadece topa odaklamalıyız.

Kosova topu kazandığında, Muriqi ve Asllani ile hızla atağa kalktıkları o 5-6 saniyelik süreçte defansif disiplini kaybetmeden, paniğe kapılmadan doğru pozisyonu almak.

İşler zora girdiğinde, oyun sıkıştığında takımın liderlerinin Hakan Çalhanoğlu, Arda Güler, Uğurcan, Abdülkerim, Kerem'in vücut dilleriyle takıma "Buradayız, halledeceğiz" mesajını vermesi şart!

2026'ya giden uçağa binmek için sadece Kosova'nın katı savunmasını değil, kendi içimizdeki şüpheleri ve stresi de yenmemiz gerekecek. Soğukkanlı kalan, plana sadık olan ve provokasyonlara gülüp geçmeli, Amerika biletini cebimize koymalıyız.